Met de realistische kant van onveiligheid werken we niet in therapie. Daar zullen we mee moeten leven. Denk aan een dreigende oorlog, de ontploffing van een vuurwerkfabriek enz. Wanneer iemand zich echter zo laat beïnvloeden dat hij daardoor niet meer in het hier en nu zijn weg kan vinden, dan is er werk aan de winkel. De onveiligheid waar wij dus mee werken zou ik in dit verband gemakshalve een spook willen noemen, omdat deze niks te maken hebben met de realiteit.
Het therapeutische werk is er mijns inziens wel op gericht om figuurlijk licht op het spook te laten schijnen, zodat het kan verdwijnen.
Spoken zijn de broertjes en zusjes van de illusies. Ze zijn geen van beiden reëel. Hoe brengen we een cliënt ertoe om zijn spoken en illusies, althans die hem bij een goed functioneren belemmeren, in volle vrijheid los te laten? Dit begint met een therapeut met een behoorlijk reëel zelfbeeld. Deze schept eigenlijk automatisch al een klimaat waarin de cliënt zich vrij en uitgenodigd voelt om te gaan leren.
Veiligheid binnen een therapiesituatie kan ontstaan wanneer:
